مجری پروژه سامانه ملی LPS خبر داد

نصب فرستنده های GPS بومی در ۵ نقطه كشور

نصب فرستنده های GPS بومی در ۵ نقطه كشور

لباس نو: با اجرایی شدن پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS) از سال 87، پژوهشگران این پروژه با دستیابی به دانش بومی طراحی و ساخت بخش فرستنده و گیرنده های زمینی این سامانه، درصدد نصب آن در 5 نقطه كشور هستند و بگفته آنها ارسال نخستین سیگنال آن منوط به اختصاص بودجه ها است.


به گزارش لباس نو به نقل از ایسنا، احیا یاوری، مجری پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS) امروز در رویداد "ایده شوی دات راینکس؛ ارائه ایده در حوزه ناوبری و موقعیت یابی" که به صورت آنلاین برگزار شد، با اشاره به روند تغییرات در توسعه سیستم های موقعیت یابی، اضافه کرد: رویکرد توسعه در این عرصه فضا پایه است؛ چونکه موقعیت یابی فضاپایه از مزیایی چون پوشش وسیع منطقه ای و دقت بالا و کوچک بودن تجهیزات زمینی برخوردارست.
وی با اعلان اینکه از دهه ۵۰ حدودا همه کشورهای پیشرفته موقعیت یابی زمین پایه را در دستور کار قرار دادند، اظهار نمود: GPS نسل بعدی سیستم های زمین پایه است و در سال های اخیر کشورهای پیشرفته از دو سیستم زمین پایه و فضاپایه برای موقعیت یابی بهره می برند و با توسعه سیستم های فضا پایه، حذف سیستم های زمین پایه عنوان شد.
یاوری اشاره کرد: ولی مطالعات نشان داد GPS لطمه پذیری هایی حتی در کشور آمریکا دارد؛ بدین جهت دنیا به این نتیجه رسید که زمان مناسبی برای حذف فناوری های فضاپایه نرسیده است و با تصویب کنگره آمریکا با ارتقای سیستم ها، باید فناوری های زمین پایه موقعیت یابی به ارائه سرویس خود ادامه دهند.
مجری طرح LPS هزینه بر بودن سیستم های فضاپایه نسبت به سیستم های زمین پایه موقعیت یابی را از محدودیت های توسعه سیستم های فضا پایه نام برد و تصریح کرد: اگر ما بخواهیم سیستم موقعیت یاب برای کشور را در اختیار داشته باشیم، بیش از ۱.۵ میلیارد دلار سرمایه گذاری در بخش ناوبری نیاز است، در صورتیکه توسعه سیستم های زمین پایه هزینه های بمراتب کمتری را می طلبد.
یاوری، با اشاره به تجربه کشور هند دراین زمینه، تصریح کرد: کشور هند برای توسعه سیستم فضاپایه موقعیت یابی برای سرتاسر هند ۴ میلیارد دلار سرمایه گذاری کرد.
این محقق با اشاره به جزئیات و مراحل اجرای پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS)، توضیح داد: این پروژه از سال ۱۳۸۷ شروع شد که یکی از دستاوردهای آن تهیه سند راهبرد ملی بود که برای تصویب به دولت ارسال شد. در این پروژه چند گام پیش بینی شد که از آن جمله می توان به "توسعه فناوری های زمین پایه باتوجه به توانمندی های داخل"، "سامانه های مکمل" و "منظومه ناوبری فضا پایه منطقه ای" اشاره نمود.
وی اجرای بخش فناوری های زمین پایه را همچون اقدامات انجام شده در این پروژه دانست و اشاره کرد: باتوجه به مشکلاتی که در زمینه تعاملات با سایر کشورها بوجود آمد، امکان عدم انتقال فناوری "فرستنده های با برد ۲ هزار کیلومتر" به کشور فراهم نشد و این در حالیست که بر طبق این پروژه نیازمند ۵ هزار فرستنده در کشور هستیم؛ بدین جهت طراحی و ساخت این فرستنده ها را با مشارکت شرکت های داخلی آغاز کردیم.
یاوری از طراحی و ساخت فرستنده های پرقدرت با توان بالای یک مگاوات توان تشعشعات در کشور آگاهی داد و اظهار داشت: این فرستنده ها هم اکنون آماده شده است.
وی به پروسه توسعه بخش تجهیزات گیرنده این سامانه موقعیت یابی ملی اشاره نمود و افزود: هم اکنون گیرنده های GPS در مدلهای مختلف در بازار وجود دارد و امکان خریداری آن هست، ولی امکان خرید گیرنده های زمین پایه به سبب کاربردهای دوگانه وجود ندارد بدین جهت بر روی ساخت این تجهیزات در داخل کشور تمرکز کردیم.
یاوری با اعلان اینکه گیرنده های زمین پایه سیستم های موقعیت یابی در کشور بومی سازی شده است، افزود: این سامانه هم اکنون به صورت پایلوت اجرایی شده است.
بگفته وی پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه (LPS) از فاز توسعه فناوری عبور کرده و در فاز نصب تاسیسات است که این فاز نیز از سال جاری شروع شده است و در ضمن آن ۵ فرستنده در ۵ نقطه از کشور نصب می شود و خدمات لازم را ارائه خواهدنمود.
یاوری با اعلان اینکه بخش زیر ساخت این سامانه همانند خیلی از کشورها تحت نظارت دولت می باشد، تصریح کرد: ولی بخش خصوصی می تواند در بخش ارائه خدمات و توسعه نرم افزارها فعال شود.
بگفته وی، ارسال نخستین سیگنال ملی این طرح نیازمند سرمایه گذاری است.
به گزارش لباس نو به نقل از ایسنا، سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمین پایه (LPS) سامانه ای زمین پایه بوده که قادر می باشد کلیه خدمات موقعیت یابی، ناوبری و زمان سنجی کشور را که قبل از این بر پایه (GPSمتعلق به آمریکا) بود، عرضه نماید.
باتوجه به عدم کنترل بر روی دقت، کیفیت و کمیت خدمات موقعیت یابی، ناوبری و زمان سنجی و امکان قطع خدمات در مواقع بحرانی از طرف آمریکا، ایجاد یک سیستم بومی با قابلیت اطمینان بالا و جایگزینی سریع، امری "ضروری و فوریت دار" بود. بر همین اساس، پروژه سامانه ملی موقعیت یابی و زمان سنجی زمینی پایه ایران (LPS) بعنوان طرحی ملی در دستور کار قرار گرفته و دانشگاه صنعتی مالک اشتر موفق شد در فاز اول، فرستنده ای با توان یک مگاوات بومی را طراحی و تولید نماید.
عدم وابستگی به سامانه های GPS غیر بومی از اهداف اجرای این طرح است.
تفاوت سامانه های موقعیت یاب داخلی با نمونه های خارجی در این است که فرستنده های GPS بومی در داخل کشور قرار دارند. سامانه موقعیت یاب طراحی شده، "زمین پایه است" و در این نوع سامانه ها بجای آنکه فرستنده ها در فضا باشند، بر روی زمین قرار دارند؛ بدین جهت به آنها سامانه های "زمین پایه" می گویند.
سامانه موقعیت یاب بومی زمین پایه در مقابل اختلالات و شرایط جوی بسیار مقاوم است؛ بدین جهت در هر شرایطی قادر به ارائه خدمات مطمئنی هستند.
نمونه خارجی سامانه های GPS دقت بالاتری دارند، ولی لطمه پذیرترند و در مقابل اختلالات قادر به ارائه سرویس نیستند، به شکلی که در شرایط خاص آب و هوایی و مناطق کوهستانی و شهری ممکنست نتوان خدمات لازم را دریافت کرد.
در این پروژه تمامی فناوری های لازم مانند فرستنده، گیرنده، سامانه های کنترل، سامانه های شبیه سازی و طراحی توسعه داده شده است، پژوهشگران این طرح موفق به ساخت فرستنده رادیویی با دو نوع فناوری، سوئیچینگ ۱۵ کیلوواتی و یک مگاواتی، نیم موج با ماژول پایه ۴۰۰ آمپری قابل موازی سازی برای ساخت فرستنده ها تا ۴ مگاوات شدند.
کاربرد این سامانه در حیطه هایی چون مخابرات، نیرو، راه و ترابری و نظامی است. این سامانه ها جزو زیر ساخت هایی است که در امنیت ملی اثر دارد؛ چونکه به مرور همه کشورها به خدمات مکان یابی و موقعیت یابی وابسته می شوند؛ بدین جهت هر کشوری به سامانه های موقعیت یابی بومی مجهز می گردد.




منبع:

1399/03/10
12:00:45
5.0 / 5
1155
تگهای خبر: تجربه , توسعه , تولید , خدمات
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۴ بعلاوه ۵
لباس نو